In de Rooden Leeuw

MAASTRICHT, EEN DROOM DIE UITKOMT
Herman Vroomen

Maar dit gevoel bleven wij houden. En zo gingen er wat jaren voorbij totdat wij toch plannen kregen om ons dorp Waalre te gaan verlaten zodra ik met pensioen zou gaan. Wij wilden graag terug naar de stad en gingen rondom ons heen kijken welke plaats daar het meest voor in aanmerking kwam. We bezochten vele steden in Nederland. Maar telkens wanneer we op de brug in Maastricht stonden dan zei Annette: “Hier ben ik thuis”.

Het plan was geboren om eens serieuzer naar de mogelijkheden van verhuizen naar Maastricht te kijken. Maar je neemt zo’n beslissing niet in een nacht, dus er ontstond een “plan van aanpak” zoals men dit tegenwoordig noemt.

Het plan was dat we eerst een paar jaar zouden gebruiken om zo nu en dan een week of een lang weekend in Maastricht zouden doorbrengen om te kijken of het dat is wat wij ervan verwachten. Vaste onderdeel waren al de carnavaldagen in Maastricht. Ja, dat was pas echt carnaval.

November 2007: we huren een appartement voor een hele week. Het plan voor die week is uitgestippeld. Het appartement ligt midden in het centrum. We gaan boodschappen doen en koken voor het grootste gedeelte van de week zelf. Moeten we wel de taal leren spreken? Nu is het wel gewenst dat je het op den duur verstaat maar het spreken is een ander verhaal. We komen allerlei mensen tegen die ons zomaar ongevraagd helpen met van alles. Oh, een appartement kopen, dan moet je niet die makelaar nemen. Een viswinkel waar is die? Ik ga het navragen voor u, even wachten. En zo worden we van alle kanten geholpen.
Het gevoel is nu sterker dan ooit. Ja dit wordt onze droom; hier gaan we mettertijd naar toe verhuizen. In 2009 zou ik met pensioen gaan, dan ons huis in Waalre verkoopklaar maken en op ons gemak zoeken naar een geschikt appartement, was het plan.

Het moet wel midden in het centrum liggen, dat is een voorwaarde die we allebei stellen. We tekenen dit uit op de kaart van Maastricht binnen een straal van 1500 meter vanuit het Vrijthof. Binnen deze straal willen we graag wonen. Dus vanaf die week zijn we regelmatig in Maastricht te vinden. Dan gaan we het internet op. We Googlen wat en daar komen de eerste appartementen voorbij. Nee, nee, we hebben nog tijd genoeg.
Maar dan komt het moment dat er iets leuks voorbij komt. Wat doen we ermee? We gaan kijken, en er komt een afspraak met de makelaar. Eigenlijk komt het nu niet uit, we moeten nog meer dan een jaar in Waalre blijven. We bezichtigen het appartement, tja het zou kunnen maar het is geen liefde op het eerste gezicht. Weken later zien we een ander appartement, ja dit is wel iets. Om 19.00 uur op vrijdagavond bezoeken we dit appartement met de makelaar. We komen binnen en ja hoor het is gebeurd. Ik zie aan Annette dat ze hoteldebotel verliefd is, maar we mogen natuurlijk niet te enthousiast zijn. Dus nog even dimmen. Buitengekomen kijken we elkaar aan: we hebben samen hetzelfde gevoel. Dit is het, Annette zou het liefst meteen gekocht hebben maar het spel van loven en bieden moet nog gespeeld worden. Na een aantal spannende weken is het gelukt. Ik kan u nu mededelen dat we per 1 oktober de trotse eigenaars zijn van een appartement vlak aan de Maas in de wijk de Ceramique en binnen de 1500 meter van ’t Vrijthof. Een droom is uitgekomen.

Maar ik zou eigenlijk pas over 8 maanden met pensioen gaan. Wat nu? Ons huis is nog niet verkocht. De ingezette recessie biedt echter op één punt uitkomst: Ik werkte als hardware en software programmamanager bij een intern opleidingsinstituut van een groot bedrijf in het zuiden van het land en het ging even niet zo goed in opleidingenland. Er moest bezuinigd worden, ook op het personele vlak. Ik kreeg het aanbod om maar vast te gaan klussen aan het appartement in Maastricht. Er waren voor mij geen financiële consequenties.
Dus ja, ik kon alvast verhuizen naar Maastricht, maar na een viertal weken waren de klussen gedaan. Annette had nog haar werk in Waalre. Ik moest maar eens gaan inburgeren, maar hoe. Mijn hobby is computeren en in Waalre was ik al geruime tijd Internetvrijwilliger in een woon- en zorgcentrum, waar ik ouderen hielp met het omgaan met hun computer. Hier in Maastricht zou ik ook iets dergelijks kunnen gaan doen. Zo kwam ik er achter dat de Stichting In de Rooden Leeuw een vrijwilliger zocht voor het onderhoud en in de lucht houden van hun website en nog vele andere PR-taken als ik die zou willen. Ik heb het voorlopig even gehouden op die webmaster taak die ik elke vrijdag met veel plezier uitoefen.


Herman Vroomen